El cuarenta y cinco / Il quaranta sinc
Romancero, 1953
Tutte le poesie, Tomo I, Meridiani Mondadori, Milano 2003
.
.
El quarenta y cinco
.
.
Arrastrando los pies por el polvo, ciegos de cansancio, 
se marchan los Alemanes, ovejas en la niebla. 
Van entre los escombros, entre las acacias mojadas, arrastrando los fusiles por el fango, por los caminos 
                                                           [más ocultos. 
En la aldea una campana repica los Maitines 
y vuelven los días como eran antes. 
En las aldeas las campanas repican a fiesta, 
por los corrales bien barridos, por la fresca campiña, 
donde enjambres de niñas, con la trenza que les luce,
por las galerías de juncos, van alegres a misa. .
Y detrás los chiquillos, recién confesados, 
con los calcetines blancos y las rubias cabezas rapadas. 
Lunes, ¡lunes de Pascua! Cuando corren riendo 
los más bellos jovencitos por el puente del Tagliamento, 
con sus bicicletas y las camisetas blancas, 
bajo los blusones ingleses, ¡que huelen a naranjas! 
Un poco ebrios cantan, por la mañana temprano 
y sobre sus bufanditas se les hiela el aliento el bóreas, bajando por Codroipo, Casale, por las praderasllenas 
de puestos y de compañías, 
de gente que juega, grita, bajo la plataforma, 
dentro de los flamantes despachos del primer baile del año. 
El Señor nos ha vestido de alegría y piedad, 
una corona de amor ha puesto sobre nuestra cabeza. 
El Señor ha querido bajar peñas y montes, 
colmar los valles, igualar a todo el mundo, 
para que su pueblo contento camine 
por la sosegada tierra de su sosegado destino. 
El Señor sabía que en nuestro corazón, 
detrás de nuestro oscuro, estaba Su esplendor.
 

.

- .
Il quaranta sinc
.
.
Strussànt i piès tal pòlvar...stralumìs di straca 
a van via i Todèscs, ..pioris ta la fumata. 
A van tra li masèriis...tra li cassis bagnadis 
russànt i sclops tal fangu...da li pì scontis stradis.
....
In tal borc na ciampana...a bat il Matutín 
e a tòrnin i dìs...coma ch’a erin prin. 
In tai borcs li ciampanis...a botizèin di fiesta 
par li cors ben netadis...par la ciampagna fres-cia, 
là che trops di frutis.. ch’a ghi slus la stressa 
par galeriis di vencs.. a van legris a messa. 
E driu i fantassìns.. apena cunfessàs 
cui calsetòns blancs.. e i ciafs biondus tosàs. 
Lùnis, lùnis di Pasca!.. Co a còrin ridìnt 
i miej zòvins dal borc.. di lunc su il Tilimìnt 
cu li so bicicletis,.. e li majetis blancis, 
sot i blusòns inglèis,.. ch’a nàsin di naransis! 
Un puc ciocs a ciantin.. di matina bunora 
e su li so siarpetis.. gh’inzela il flat la bora,
ju par Codròip, Ciasàl,.. par li pradariis 
plenis di custòdiis.. e di cumpagniis, 
zent ch’a zuja, ch’a siga,.. tor atòr dal breàr
e i bistròcs risìns.. dal prin bal da l’an. 
Il Signòur ni à vistùt.. di ligrìa e pietàt 
na corona di amòur.. a ni à mitùt tal ciaf. 
Il Signòur l’à vulùt.. sbassà duciu i mons 
implenà li valadis.. fà dut vualìf il mond, 
parsè che il so pòpul.. cuntènt al ciamini 
par la quieta ciera.. dal so quiet distìn. 
Il Signòur lu saveva.. che tal nustri còur 
davòur dal nustri scur.. a era il So luzòur. 
 

     IL QUARANTA CINQUE. Trascinando i piedi nella polvere, ciechi di stanchezza, vanno via i Tedeschi, pecore nella nebbia. Vanno ta le macerie, tra le acacie bagnate, trascinando i fucili nel fango, per le strade più nascoste. Sul borgo una campana batte il Mattutino, e i giorni ritornano com'erano prima. Sui borghi le campane suonano a festa, per le corti ben spazzate, per la fresca campagna, dove sciami di bambine, con la treccia che gli luce, per gallerie di venchi, vanno allegre a messa. E dietro i ragazzetti, appena confessari, coi calzettoni bianchi, e i biondi capi tosati. Lunedì, lunedì di Pasqua! Quando corrono ridendo i più bei giovincelli, sul ponte del Tagliamento, con le loro biciclette e le magliette bianche, sotto i blusoni inglesi, che sanno di arance! Un poco ubriachi cantano, alla mattina presto, e sulle loro sciallette gli gela il fiato la bora, giù per Codroipo, Casale, per le praterie piene di posteggi e di compagnie, di gente che gioca, grida, sotto la piattaforma, dentro i fiammanti spacci del primo ballo dell'anno. Il Signore ci ha vestiti di allegria e pietà, una corona di amore ha messo sul nostro capo. Il Signore ha voluto abbassare rupi e monti, colmare le vallate, fare uguale tutto il mondo, perché il suo popolo contento cammini per la quita terra del suo quieto destino. Il Signore lo sapeva che nel nostro cuore, dietro il nostro scuro, c'era il Suo splendore.

.


Pier Paolo Pasolini. Palabra de corsario - Madrid 2005

Madrid 2005: Exposición - Poemas: Indice - Pagine corsare: Sumario